Pewna starsza bezogoniasta zadzwoniła do schroniska.

Pewna starsza bezogoniasta zadzwoniła do schroniska. Policja ją ponoć wyśmiała, więc skontaktowała się z nami. Problem w tym, że jej sąsiad ma psa i dręczy go. Psisko wciąż szczeka i wyje, w dodatku jest trzymane na łańcuchu… Ona, stara, nic nie może sama zrobić…

No więc nasi pojechali rozejrzeć się. Wrócili bez psa.

Fakt, zwierzak siedzi część dnia na łańcuchu. Ale tylko wtedy, gdy znajduje się na podwórzu. Zwykle jednak, większość czasu, spędza w swojej wiacie, przestronnej i wygodnej. Ma tam wodę i żarcie, jest zadbany i wygląda na zadowolonego. Jego właściciel opowiedział, że starsza sąsiadka nasyłała już na niego prasę, straż miejską i policję, ale ci nie stwierdzili nic karygodnego. Pies jest stróżem obejścia i nie należy do grzecznych zwierząt, stąd gdy pilnuje podwórza, musi być na łańcuchu – prawo tego nie zabrania. Ale to tylko kilka godzin dziennie. Poza tym, w dużej wiacie, ma swobodę.

Skąd więc alarmy sąsiadki? Ano cóż, są takie bezogoniaste. Może w tym problem, że owa sąsiadka ma koty, które łażą swobodnie i często wchodzą na posesję sąsiada. A psu bardzo się to nie podoba i goni je, jak tylko może. No i sąsiadka, bojąc się o swoje koty…

Zdarza się. Bywa, że sąsiedzi żyją z sobą jak przysłowiowy pies z kotem…

Mniej więcej w tym samym czasie do schroniska przyszła starsza bezogoniasta z mężem. Przynieśli w kartoniku trzy malutkie sierściuszki. Ich dzika matka, od pewnego czasu kątem mieszkająca w szopie na podwórzu, okociła się, aż dwa dni temu przepadła – uciekła albo zginęła. No więc kociaki do schroniska…

Nasi tłumaczyli, że bywa tak, że matka-kotka nie wraca po parę dni, więc stanowczo za prędko zabrali jej dzieci, ale cóż było robić? Kotki zostały, bezogoniastym natomiast powiedziano, żeby kotkę – jeśli się zjawi – wysterylizowali. Mogą dostać klatkę-pułapkę, w którą wkłada się jedzenie, łapie kota i niesie do weterynarza…

Obiecali, że gdy kocica wróci, to oni zgłoszą się po taką klatkę.

Hm…

A potem przyszedł bezogoniasty z propozycją. Od czterech lat mają w domu suczkę, dobermankę. Karmią, pieszczą, ale na spacery z nią nie chodzą – czasu nie ma. Biega sobie po podwórzu. Tylko że ostatnio zrobiła się agresywna – nawet siedząc w domu szczeka przez okno na przechodniów, a na podwórzu natychmiast goni do bramy, gdy tylko się ktoś pojawi – i straszy. Nie na żarty! Wścieka się po prostu na widok obcych. No i pan się boi, że kiedyś wymknie się na ulicę, bo on często wyjeżdża samochodem i brama jest przez pewien czas otwarta… Albo ktoś nie domknie furtki… I nieszczęście gotowe: rzuci się na przechodnia, pogryzie…

On więc odda tę suczkę do schroniska, a w zamian weźmie innego pieska!…

Słuchałam tego gadania i sama miałam ochotę gryźć. Karmią – dobrze, pieszczą – dobrze, ale zapuścili psa, nie pracowali z nim, świata nie pokazali, no to suczka zaczęła wariować. A jak się przestraszyli, że będą kłopoty – to do schroniska. Na wymianę! A gdzie odpowiedzialność za zwierzę?

Nasi bezogoniaści powiedzieli mu to wszystko. Zamiany psów, oczywiście, odmówili. Zaproponowali za to tresera. Niech z nim pogada i weźmie się za pracę z psem! Bezogoniasty zaczął się krzywić i napomykać coś o uśpieniu dobermanki! Powiedzieli mu wtedy, że żaden weterynarz nie uśpi zdrowego psa tylko dlatego, ze lekkomyślny pan chce się pozbyć kłopotów.

Bezogoniasty wziął wreszcie telefon do tresera. Mają sprawdzić, czy pies rzeczywiście stał się niebezpieczny i czy da się jakoś zaradzić kłopotom. Jeśli nie, to temat oddania do schroniska wróci.

Chciałam temu bezogoniastemu nasikać na buta, ale akurat parę minut wcześniej byłam już pod płotem…

A tego samego dnia młody bezogoniasty przyprowadził z powrotem Harry’ego. To młody husky pomieszany z malamutem. Nieufny pies, który potrafi ugryźć. Ale nie robi tego celowo, bawi się, łapiąc bezogoniastych za rękę, a niekiedy tak się zapomina w zabawie, że ugryzie mocniej. Potem żałuje. No więc trzeba z nim uważać. Poza tym jednak, gdy się już do kogoś przekona, robi się straszliwym pieszczochem.

Temu młodemu bezogoniastemu Hary od razu wpadł w oko. Przychodził do niego dobry miesiąc, przyzwyczajał do siebie, zabierał na spacery, bawił się. Wyglądało na to, że będzie dobrze. Wreszcie przyprowadził ze sobą swoją dziewczynę, żeby poznała psa. Nie zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia, bo bezogoniasta wyraźnie bała się Harego. Ale skoro jej chłopak go wybrał…

Pies zamieszkał z nimi, nawet spał w tym samym pomieszczeniu, co oni. I chyba był zazdrosny o bezogoniastego. I któregoś wieczora, gdy bezogoniasta szła do łazienki, capnął ją…

I na drugi dzień wrócił do schroniska. Szczęście, że nie mieszkał z nimi dłużej, nie przyzwyczaił się…

Ten młody bezogoniasty ma wyrzuty sumienia. Przyjeżdża co jakiś czas na rowerze do Harego, zabiera go na spacery, żeby się wybiegał, pracuje z nim… I razem z naszymi bezogoniastymi stara się znaleźć Haremu nowy dom. Ale to nie będzie łatwe. Gryzące psy nie są chętnie zabierane ze schroniska. A ukryć tego faktu nie można…

Napisz kilka słów! (...albo więcej!)