… Jeśli jest…
Przykre gdy go nie ma. Gdy ciemność nadchodzi nie od razu choć gwałtownie. W mękach. Gdy obserwuje się nadchodzący koniec, próbuje się pomóc i nic to nie daje…
Ten, który jeszcze wczoraj wieczorem łasił się do nóg, domagał się drapania uszu, dziś rano walcząc o każdy oddech gryzie i drapie, nie zdając sobie nawet sprawy z tego jakie zadaje rany. Ty też ich nie czujesz. Próbujesz pomóc… Widzisz jak odchodzi… Dmuchasz do pyszczka, robisz masaż serca…
Boli gdy śmierć nadchodzi niecałe 5 minut przed dojazdem do tych, którzy mogli coś zaradzić…

Żegnaj Pikselku..;.

„…ale kto ma płakać nad nami, jak nie nasi i my sami…?”
:’-(